.
Geçtiğimiz günlerde ihmal sonucu hayatını kaybeden 7 yaşındaki minik birey, tüm ülkeyi yasa boğdu.Özellikle konu çocuklar olunca daha da hassas yaklaşıyorum.
İhmal diyorum işte. Sormamız gereken sorular, almamız gereken cevaplar var.
Neden koskoca okulda bir kişi bile ilk yardım bilmiyor?
Boğulma riskinin yüksek olduğunun, özellikle küçük bir çocuk için daha da kolay olduğunun bilincinde değil miyiz?
Sağlık alanında kendisiyle bu kadar övünen bir ülke, ilk yardım eğitimini öğretmenlerine sağlayamıyor mu?
Ya da sağlıyor da, öğretmenler de mi bilinçsizlik hâkim?
Bir şey olmaz mı diyor birileri, nasıl olsa ölmez mi?
Yalnızca bu da değil, bir veya iki sene kadar önce anasınıfına giden bir çocuk serviste unutularak havasızlıktan ölmüştü.
Nasıl bu kadar umursamadan, kontrollerinizi sağlamadan kendinizden emin bir şekilde evinize gidip uyuyabiliyorsunuz ki?
Ben yaptığım işi beş defa kontrol ederim. Neyim ki? Makine miyim ben? Nasıl her şeyim kusursuz işleyebilir?
Affedersiniz de, bu insanlar yaptıkları her işte böyleler. Araba kullanırken de, yemek yaparken de, çocuk bakarken de.
Böyle üstünkörü, baştan savma işlerle günü kurtarırken medeniyet seviyesine ulaşmamızı beklemek ütopik.
Medeniyetten kastım da, güvenli bir yaşam.
Gereksiz özgüven ve ‘yalap şalap’ yapılan işleri gözlemleyerek nasıl olunmaması gerektiğini öğrendim.
Ancak, elinizde oynadığınız şey bir insan; onun, onu sevenlerin, canını feda edeceklerin hayatı.
Ehemmiyetini bir kavrasak mı diyorum artık.
Gözünüz gibi bakın şu yavrucaklara.
Ya da hiç bakmayın bari; çok daha iyi olacaklarına eminim.
